Ένα παιδάκι, εγκλωβισμένο σ' ένα ενήλικο σώμα. μόνο μέσα στο δάσος.

Είναι κορίτσι.

Είναι 33 ετών. η γυάλα έσπασε .

γύρω του τεράστιοι κορμοί. Μαύροι και στιλπνοί. 

Βρύα παντού, υγρασία, ο αέρας πυκνός της πνίγει την ανάσα.

Αγκομαχά, βαριανασαίνει.

ψάχνει απεγνωσμένα να βρει διέξοδο. ένα μονοπάτι.

Κλαίει. ακούει την ηχώ των κραυγών της.αυτό ενισχύει τους εφιάλτες της.

....

Σταμάτησε να κλαίει.

Η θλίψη και ο φόβος έγιναν οργή.

Μαμά... Μπαμπά... γιατί με εγκαταλείψατε;
...
τώρα ήρθα εγώ. να σε πάρω από το χέρι να σε οδηγήσω
μακριά από εδώ;
να μου έχεις εμπιστοσύνη.
έχω περάσει τα ίδια και ξέρω.
θα περάσει. απλά έχε μου εμπιστοσύνη.
είναι δύσκολο να σπάσεις τα τείχη. το ξέρω.
προσπάθησε. είναι όμορφη η ζωή.
το ξέρω.

Η ανασφάλεια μου απέναντι στους ανθρώπους,
ίσως υπάρχει διότι φοβάμαι ότι θα μου κάνουν,
αυτό που θα τους έκανα και εγώ.
Άνθρωπος είμαι και εγώ.
Στην πραγματικότητα τελικά είμαι ανασφαλής με τον ίδιο μου τον εαυτό.
Σιχαίνομαι πολλά από αυτά που κάνουμε,
από αυτά που λέμε και δε τα εννοούμε,
από αυτά που εννοούμε και σπάνια  τα εκτελούμε..
Ένας φαύλος κύκλος υποσχέσεων που λέμε και δε τηρούμε. Το ψέμα φέρνει το άλλο ψέμα και το μόνο που μένει είναι ένας διαρκής φόβος μην αποκαλυφθεί η αλήθεια του ψέματος μας.
Αγαπάμε τον άνθρωπο για να μην είμαστε μόνοι;
ερωτευόμαστε για τον έρωτα;
Πίνουμε για να ξεχνάμε ότι πίνουμε;
Όλα υπογλώσσια είναι για να μη σκεφτόμαστε
τον πανικό που φέρνει το τέλος μας.

Όχι, όχι δεν έχασα την αισιοδοξία μου ούτε το ρομαντισμό μου. 

Είναι φορές όμως που με κουράζουν οι άνθρωποι, μαζί και εγώ φυσικά.

Με κουράζει να προσποιούμαι ότι δεν προσποιούμαι. 

Βαρέθηκα να μη λέω στον εαυτό μου την αλήθεια. 

Θέλει τόλμη και θάρρος να αναγνωρίζεις και να παραδέχεσαι τα λάθη σου.
Οι άνθρωποι γύρω μας λειτουργούν ως καθρέπτες και εμείς βλέπουμε
τις διαθλάσεις και τις αντανακλάσεις των γεγονότων που μας αφορούν.
Συνεπώς τα λάθη είναι αναπόφευκτα.
Η γεύση της ήττας δεν έχει ( πάντα ) μεταλλική σκουριασμένη γεύση αλλά νομίζω και ακριβώς το αντίθετο.
Μπορεί να είναι μια γλυκιά Κωνσταντινοπολίτικη μπουκίτσα
που - και - πρέπει να τη γευόμαστε πολλές φορές στη ζωή μας....

Κύριε Οδυσσέα Ελύτη αν με ακούτε και συγχωρέστε  το θράσος μου, θα ήθελα να ας πω ότι εκεί που σμίγει η θάλασσα με τον ορίζοντα δεν υπάρχουν μόνο έρωτες και βασίλεια ηρεμίας αλλά και άνθρωποι λυσσασμένοι  που μπορούν να μισούν από έρωτα, να μισούν διότι κουράστηκαν και θέλουν το χώρο τους και τον αέρα τους.
Δεν είναι απαραίτητο να είσαι άνθρωπος επειδή κάνεις συνέχεια παρέα με ανθρώπους!