Ευχές!:-)

Σαν άλογο που από την ανηφόρα,

βαριανασαίνει ,

και παρακαλά τον αναβάτη του να κάνει μια στάση,

σαν ήχος που σβήνει,

καθώς απομακρυνόμαστε από την πηγή του,

σαν τα αφρισμένα κύματα που όταν σκάνε στην ακτή,

εκτονώνουν τον θυμό τους,

όπως τον άνεμο ο οποίος όταν στην πορεία του συναντά ένα σχοινί,

είναι σαν να ουρλιάζει, μην με κρεμάσετε!

Έτσι φεύγει και αυτός ο χρόνος,

δίνοντας την σκυτάλη, στον κατά ένα χρόνο μικρότερό του, επόμενο χρόνο,

δείχνοντας έτσι την υποταγή του στην ρήση: τόπος στα νιάτα!

Σας ευχαριστώ όλους μέσα από την καρδιά μου.

Ζητώ συγνώμη απ’ όσους πίκρανα!

Εύχομαι να είστε όλοι καλά!

Την ιδέα για την μουσική την έδωσε η Λίνα, σε σχόλιο της.

To Γέλιο...

Από Latina:-)

ΑΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΛΕΓΕΣΑΙ ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Ακόμα και τα πουλιά νιώθουν, ότι πλέον ούτε τα δέντρα δεν τους ανήκουν· εκεί που κάποτε ήταν βασιλόπουλα τώρα έγιναν επαίτες και ζητούν να φάνε λίγο από το γεύμα σου, όταν κάθεσαι στο παγκάκι της πλατείας!
 Πάντα ήταν ωραίος ο ηλιόσπορος!
Τα βλέπεις λοιπόν να πετούν, φοβισμένα καθώς συμμερίζονται την αγωνία των ανθρώπων που πλέον ούτε λίγα κλάσματα του δευτερολέπτου δεν διαθέτουν για να χτυπήσουν παλαμάκια για να τα φοβίσουν. Ήταν κάτι και αυτό, τα παλαμάκια εννοώ, γιατί καταλάβαιναν ( τα πουλιά ) ότι δεν περνούσαν απαρατήρητα!
Υπήρχε μια αξία στην ύπαρξή τους, αντιλαμβάνονταν, έτσι την ελευθερία τους…
Λοιπόν πουλάκια ένα νέο δέντρο εμφανίστηκε στη πόλη:
Το Χριστουγεννιάτικο στο σύνταγμα.
 Προσέχετε μόνο τα λαμπιόνια καίνε!
Α! και μη φορέσετε κουκούλα κινδυνεύετε να σας συλλάβουν, προτάσσοντας σαν δικαιολογία, ότι πηγαίνετε εκεί, για να το κάψετε. Χαλαρά πετάγματα. Αδιάφορα σφυρίγματα και όλα θα πάνε καλά!
N.K.

H ζωή μας!

Πολλοί από εμάς
αγαπάμε τον διπλανό μας,
έχουμε τον Πόντιο Πιλάτο μας,
ίσως τον ίδιο μας τον εαυτό,
πίνουμε ξύδι αντί για νερό,
μας χλευάζουν και υπομένουμε,
μας φτύνουν και μας μαστιγώνουν με πράξεις και με λόγια,
γυρίζουμε και το άλλο μάγουλο
κάποιες φορές, όταν μας ραπίζουν,
ελπίζουμε σε ένα καλύτερο αύριο,
σηκώνουμε το σταυρό μας,
ανεβαίνουμε τον Γολγοθά μας,
προσευχόμαστε,
θαυμάζουμε την ομορφιά της πλάσης,
κοιτάζουμε τον ουρανό,
η μάνα μας κλαίει για εμάς,
είτε είναι στην γη, είτε κάπου στα σύννεφα!
Τα Χριστούγεννα είναι σαν
να γεννιόμαστε ξανά και ξανά και ξανά…
γεννιόμαστε τόσες φορές όσες σκοτωνόμαστε!
Ίσως και εμείς να γεννηθήκαμε πριν 2009 χρόνια!