Παρασκευή, 5 Ιουνίου 2009

Διαδικτυακά συναισθήματα

Με αφορμή την ανάρτηση της Λίνας.
Τελικά για να νιώθεις κάποιον άνθρωπο δικό σου δεν είναι απαραίτητο να έχεις συναντηθεί μαζί του. Αυτό το νιώθω εδώ και αρκετό καιρό μέσα από το blog, το οποίο και δημιούργησα από την ανάγκη να εκφράζω σκέψεις και συναισθήματα. Έχω γνωρίσει ανθρώπους, γυναίκες και άντρες που σχολιάζουν τις αναρτήσεις μου. Άνθρωποι με απόψεις που δεν συμφωνούν απαραίτητα με τις δικές μου. Όμως ο καθένας τους έχει κάτι το όμορφα διαφορετικό. Έχει το δικό του ύφος. Από τον διάλογο που προκύπτει μέσα από αυτές κατάλαβα ότι και εγώ τους ‘’αρέσω’’.
Μου απορροφούν τους κραδασμούς και τις δονήσεις που προκαλούν επάνω μου, οι σκέψεις μου από τις καθημερινές μου εμπειρίες. Μιλάω και αισθάνομαι ότι με ακούν και υπάρχει μια διαδραστικότητα στην επικοινωνία μας. Μαθαίνω και κερδίζω από εκείνους….
Νιώθω την αγωνία και την ένταση της αναμονής, για ένα σχόλιο τους. Αυτό είναι και το απίστευτο. Περιμένω να μου μιλήσουν άνθρωποι που δεν είχα την τύχη και την ευκαιρία να γνωρίσω από κοντά, μέχρι τώρα τουλάχιστον . Δεν ρωτώ ποιοι είναι . Μου αρκεί να τους νιώθω κάπου έξω σαν ένα φιλικό μάτι.
Σας ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιά μου.
Αναστασία
Απόστολε
Λίνα
Φαίδρα (Thalassa , Promitheas1 )
HELIASTER
*Οι παραπάνω διαδικτυακοί μου φίλοι είναι εκείνοι που απλά σχολιάζουν τα κείμενα μου. Ευχαριστώ και όλους εσάς που με επισκέπτεστε χωρίς να σχολιάζετε.