Σάββατο, 31 Οκτωβρίου 2009

Κοίτα πως γίναμε!

Στην προσπάθεια μας να φτάσουμε στην ευτυχία,
που δεν ξέρουμε ακριβώς ποια είναι,
χάνουμε τις στιγμές, που πολλές φορές
κρύβουν την μεγαλύτερη χαρά.
Ξεχνάμε ή αγνοούμε , τα απλά καθημερινά και μικρά
γεγονότα επειδή, μάλλον φοράμε παρωπίδες
που έχουν δημιουργηθεί από φόβο για τους άλλους!
Τυφλοί γίναμε! Επιλεκτικοί στην χαρά καταντήσαμε τελικά!
Όταν μια πόρτα είναι ανοιχτή, δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη,
ότι μας την έχουν ανοίξει για να μας πετάξουν έξω
αλλά για να μπούμε μέσα στην κάμαρα.
Ασχολούμαστε μόνο με τους άλλους,
σαν εκείνοι να είναι εμείς.
Τρέχουμε με υπερβολική ταχύτητα,
λες και είμαστε επιβάτες σε υπερταχεία
που έχει τα παράθυρα κλειστά!
Να δω πότε θα ασχοληθούμε και με την ζωή μας!
Πότε επιτέλους θα ασχοληθούμε και με τον εαυτό μας;
Πότε θα αποφασίσουμε ότι τα μάτια μας είναι όμορφο
να λιώνουν από το βλέμμα και την αγκαλιά ενός ανθρώπου
και όχι από το φως που εκπέμπει η οθόνη της τηλεόρασης;
Πότε θα νιώσουμε ότι ο χορός της ζωής είναι πιο όμορφος
όταν τον χορεύουν τουλάχιστον 2 άτομα.

~ Με αφορμή μια ανάρτηση του φίλου Δημήτρη ~