Δευτέρα, 23 Αυγούστου 2010

Η φωτιά και τα νερά...

====================
Ήμουν φωτιά,
πάντα το ένιωθα ότι ήμουν,
ότι διέφερα απ’ τους άλλους,
για λόγους
που μόνο εγώ και κάποιοι φίλοι μου καταλαβαίναμε.
Δέθηκα ή με έδεσαν σε ένα πάσσαλο
-αυτό δεν το ξεκαθάρισα ακόμα-
στην άκρη μιας ακτής,
πόλη με τους δρόμους της και τα σπίτια της, τη λέμε.
Τα νερά,
-οι άλλοι άνθρωποι δηλαδή -
με χτυπούσαν, με χάιδευαν…
Η παλίρροια ανέβηκε πολλές φορές και με κάλυψε,
ρούφηξα νερό,
κράτησα λίγο στις χούφτες μου,
έφτυσα νερό
πάνω μου αλλά και στο πρόσωπο κάποιων,
όμως δεν έσβησε η φλόγα μου,
γιατί σκεφτόμουν τα παιδικά μου όνειρα!
Αυτά, τα τελευταία, δεν σβήνουν ποτέ από τις αναμνήσεις μας,
έχουν μια άλλη γλυκύτητα, μοναδική...
... η  ίδια φλόγα υπήρχε και στους καρπούς μου
και στους αστραγάλους μου…
Τα δίχτυα ( τους) κάποια στιγμή θα καίγονταν
πάνω στον πάσσαλο!
Πάντα το ήξερα ότι θα συνέβαινε,
εκείνοι δεν το ήξεραν,
γιατί έβλεπαν ότι ήθελαν να βλέπουν
σε εμένα:
ένα ψάρι,
πιασμένο, μπλεγμένο και αγκιστρωμένο!
Λάθος τους…
... και παραμένω φωτιά
 κρατώντας λίγη ποσότητα νερού, πάνω στο κορμί μου,
για να με δροσίζει!
19 Αυγούστου 2010