Δευτέρα, 9 Νοεμβρίου 2009

Διαχείριση της θλίψης...

Κι αν πρέπει να πλάσουμε την ζωή μας σύμφωνα με την αρχή πως πρέπει
ν’ αποζητάμε το δύσκολο – τότε όλα εκείνα, που σήμερα ακόμα μας φαίνονται τόσο ξένα, θα πλημυρίσουν εμπιστοσύνη και πίστη. Πως θα μπορούσαμε να ξεχάσουμε τους αρχαίους εκείνους μύθους, που ανταμώνουμε στα πρώτα βήματα όλων των λαών, τους μύθους των δράκων που, την κρίσιμη στιγμή , μεταμορφώνονται σε πριγκηπέσες; Ίσως όλοι οι δράκοι της ζωής μας να είναι πριγκηπέσες, που δεν προσμένουν παρά την ώρα που θα μας δουν όμορφους και τολμηρούς. Ίσως κάθε τι τρομαχτικό να είναι να’ ναι στο απώτατο βάθος του, έρημο και αβοήθητο και να περιμένει από εμάς βοήθεια.
Δεν πρέπει λοιπόν, να τρομάζετε όταν κάποια θλίψη ορθώνεται μπροστά σας, ακόμα και αν είναι η πιο τρανή απ’ όλες τις θλίψεις που περάσατε ως τα σήμερα· όταν μια ανησυχία, όμοια με φως και συννεφοσκιά, περνάει πάνω απ’ τα χέρια σας και πάνω από κάθε σας πράξη. Πρέπει να σκεφτόσαστε, τότε, πως κάτι γίνεται εντός σας, πως η ζωή δεν σας ξέχασε,. Πως σας κρατάει στα χέρια της και δε θα σας παρατήσει. Γιατί θέλετε να διώξετε απ’ τη ζωή σας κάποιες ανησυχίες, κάποιους πόνους, κάποιες βαρυθυμίες, ενώ δεν ξέρετε τι έργο πραγματώνουν μέσα σας;
Γιατί ν’ αυτοβασανιζόμαστε με το ρώτημα: από πού έρχονται όλα αυτά και που πηγαίνουν; Μια και ξέρετε καλά πως βρίσκεστε πάνω στην εξέλιξή σας και πως πάνω απ’ όλα ένα ποθείτε: να μεταμορφωθείτε. Αν κάτι μέσα εντός σας μοιάζει αρρωστιάρικο, αναλογιστείτε τότε πως η αρρώστια είναι ένα μέσο για να λυτρωθεί ο οργανισμός από ότι του είναι ξένο κι ενάντιο· πρέπει λοιπόν να βοηθήσετε την αρρώστια αυτή ν’ ακολουθήσει την πορεία της ως το τέλος. Έτσι μονάχα θα μπορέσει ο οργανισμός να συνεχίσει την προοδευτική του εξέλιξη…..
…..Μη νομίσετε, απ’ τ’ απλά ή ήρεμα λόγια που σας γαληνεύουν καμιά φορά, πως αυτός που πασχίζει να σας παρηγορήσει, ζει χωρίς δυσκολίες και μόχθους. Η ζωή του είναι γεμάτη κόπους και λύπες, που δεν γίνεται να τις αντιπεράσει.
Αλλιώτικα, δε θα μπορούσε να βρει τα λόγια τούτα για σας
Απόσπασμα από το’’ Γράμματα σ’ ένα νέο ποιητή’’
του RAINER MARIA RILKE