Παρασκευή, 19 Φεβρουαρίου 2010

Το Μονόγραμμα

===================

Οδυσσέας Ελύτης!
Μ'ακούς;
Όχι πια,το ξέρω...
Μια παραλία,
δύο κορμιά ξαπλωμένα στην άμμο,
ουρανός και θάλασσα ταυτίζονταν,
μόνος ήχος, το άκουσμα των κυμάτων της θάλασσας,
και η μια χούφτα μέσα στην άλλη.
Δεν χρειάζονταν να μιλά κάποιος,
μόνο το κοίταγμα στα μάτια ήταν αρκετό!
Όλος ο κόσμος μπλεγμένος στα βλέφαρα τους...
Φεγγάρι και ήλιος πλάι πλάι,
ο ένας να θαυμάζει το φως το άλλου!
Δύο δρόμοι με τυχαίο τρόπο διασταυρώθηκαν...
Πάνω στην άμμο έμειναν τα ίχνη των σωμάτων,
 για λίγο, αιώνιο παρών! 
Ο άνεμος πήρε κάθε κόκκο άμμου στο άπειρο.
Η θάλασσα συνεχίζει να αφηγείται 
την ιστορία εκείνου και εκείνης,
και κλαίει με παράπονο!
Ν.Κ.