Τρίτη, 18 Μαΐου 2010

===================
Ήρθες κάποτε, πάει πολύς καιρός από τότε,
και σε άφησα να κάτσεις πάνω στα άσπρα μου φτερά,
εκεί στον αριστερό μου ώμο,
σχεδόν πάνω στην καρδιά μου…
με έκαψες όμως, και άνοιξες μια τρύπα,
την οποία δεν μπόρεσα να καλύψω.
Έγερνα και προχωρούσα κάπως μονόπατα,
έτσι έλεγαν οι σκληροτράχηλοι και
έμπειροι φίλοι μου, καθώς με κοίταγαν…
Έβαλα για αντίβαρο,
νέες ψεύτικες υποσχέσεις άλλων ανθρώπων,
στο δεξί μου πλευρό, αντίθετα από την καμένη σάρκα,
αλλά άρχισαν να σήπονται και αυτές….
Σκεφτόμουν, μήπως να βγάλω τα φτερά
και να βάλω την πανοπλία ενός ιππότη;
18/05/2010