Σάββατο, 2 Απριλίου 2011



Μια ποσότητα ανέμου εγκλωβίστηκε
σε μια ρωγμή σιωπής και σίγησε.
Μπήκε σε λήθαργο το σφύριγμα του, η ψυχή του η ίδια.
Ως πότε ;
Θα έρθει κάποιος άραγε να τον ελευθερώσει,
να του εμφυσήσει την πνοή που έχασε ξαφνικά
ή πρέπει να βρει μόνος του μια διέξοδο
και να ελευθερωθεί από τα πέτρινα δάχτυλα
που ο ίδιος – άθελα του – έθεσε επάνω του;
Άνθρωπος  και άνεμος ένα και το αυτό, κατά βάση ελεύθεροι !
Φύλακες του τίποτα!
Αναζητούν το μη τετριμμένο,
αόριστοι πόθοι.
Μάταιες επιθυμίες μας συγκλονίζουν!
Κυνηγοί ονείρων, που ο ορίζοντας τους μετατίθεται
στο επόμενο όνειρο το οποίο θα φύγει
για να δώσει την θέση του σ’ ένα άλλο.
Περιπατητές στην κόψη της σπείρας του χρόνου, χωρίς σκοπό!